Helvutlen Rigistundi

New site

2007-02-26T23:26:00.000-06:00

Just letting everyone know that I've decided to discontinue this blog. I set up a site on MSN Live Spaces, and I'm having a lot of fun with that. You are all welcome to visit there and keep up on the news.

Talk to y'all soon.

Helvutlen

Pirates and Emperors

2007-01-16T19:35:00.000-06:00

Found another great clip at TayTV.com. It's based on a book of the same name by our friend, Noam Chomsky.

Enjoy.

Find this video and thousands of others at vSocial!

Amazing Launch

2006-12-18T23:29:00.000-06:00

Find this video and thousands of others at vSocial!

Are you ready for the Challenge?

2006-12-18T23:16:00.000-06:00

Frustration

2006-05-19T18:47:00.000-05:00

I'm learning to appreciate a certain individual in my past much better lately. That person is Egill Gunnarsson, the director of Silfur Egils (the choir doesn't exist anymore, but I know that there are many old members with fond memories). I supposed I just never appreciated the amount of work and frustration and disappointment that goes into directing a choir on a regular basis.

Here I am, the night before my men's choir rehearsal, trying desperately to find new music. I thought I had it all sorted out, in fact I know that I did. I had all three pieces chosen a few weeks ago, I think I did it just after the last performance. But then I got an email from one of the counter-tenors (the last one), telling me he wouldn't be able to make it. Which leaves me with three pieces for ATTB and no A.

But hey, things have been looking brighter on the romantic front, so I suppose I shouldn't complain. I've suffered with enforced celibacy long enough, I think.

Oh, one more point that I almost forgot to mention. I bought my first copy of 'The Weather Makers' today to give away as a gift. Joseph (my dear cousin) was in town, and we had a great visit, as usual. On the way to work this morning, I asked him to stop at McNally Robinson and picked one up for him. That makes one copy given, and the original leant out once.

Onward!!!

what a drag

2006-05-16T14:58:00.000-05:00

Well, things have been rather exciting lately, despite the fact that I've made no progress on sharing copies of 'The Weather Makers'. I did lend my copy to E____ (someone that I should probably tell more about later), but that's it so far. The main reason for that...? Bank issues.

I won't bother boring you with all the details. Suffice it to say that the bank reversed 2 cheques without calling me. Then, when I had rewritten the cheques and transferred money in to cover them, they took a double loan payment and reversed them again. When all the smoke cleared, the charges from SCU and my apartment management company added up to over $150. If SCU hadn't given me a temporary overdraft, I wouldn't have had enough for my rent.

The weekend was very entertaining, in a painful sort of way. I was supposed to go out with a couple of friends/co-workers for a game of golf after the Singer's dress rehearsal. One of them cancelled, so the other person and I decided to just get some dinner. There has been something brewing between her and me (I think), and this was our first time doing something outside of work.

It took us a while to choose a restaurant, but we decided on one at the Forks. We walked in, found out there was a wait of an hour, and decided to sit in the lounge. On our way through the restaurant, we bumped into a table of people from work who had met for a going-away party. That would have been enough to start some healthy rumours, but it gets even better than that. The people at the table were all from the old department that we both worked in previously, and included her ex-boyfriend whom she has not seen outside of work since they broke up. Couldn't have been more perfect. The evening did go well, and we rented a movie to watch at her place, but I felt a bit wierd about trying anything after the restaurant fiasco.

Why can't this stuff ever just be easy?

rollin', rollin', rollin'

2006-04-11T15:06:00.000-05:00

Well, the first copy of The Weather Makers has been purchased. I went out with Ange for breakfast on April 1 and bought a copy of that, along with copies of Besieged for David and me.

Weather Makers is fantastic... a bit scary (okay, a LOT scary) but I think it has a lot of good information, critical information. And it would be foolish not to do anything.

I liken it to Descartes argument of the wager. Either God exists, or he doesn't. If he doesn't, it really doesn't matter whether you believe in Him or not, the outcome is the same. If he does, though, then the results of your beliefs become much more critical. Same thing with climate change, either it's happening or it isn't. If it isn't and we work to clean up the environment and get rid of carbon, it'll have little or no impact (other than giving us a cleaner environment). If the climate is changing, and we choose to do nothing, we might end up destroying the planet's ability to support life. Bit of a no-brainer.

I haven't decided when I'm going to purchase the next copy. Likely in the next month or so. I got my raise the other day, and it should more than cover an extra book or two per month. And just think of the potential impact!

A seed

2006-03-30T23:51:00.000-06:00

I got an idea, see? And I think it's a workable one, maybe even a good one. Dare to dream, could it be a great one?

If any of you have read Malcolm Gladwell's book, The Tipping Point, you'll know that he makes a pretty strong case for the societal effects of certain types of individuals. He calls them Connectors, Mavens and Salespeople. I won't go into detail here, other than to recommend the book. I bring it up because it gave me the glimmer of an idea.

I'm a Connector, you see. Just a few words will suffice to describe Connectors, they're those people we all know who just seem to know EVERYBODY. No matter where they go, they always seem to run into at least one friend. I've always been that person - I don't know why, and I'm not complaining. In fact, I just realized that the blog phenomenon is one of the best things that could happen to us Connectors. Now we can reach all our network of friends with ease.

But I'm digressing again.

Knowing that I'm a Connector, and realizing what an influence they can have over society, I've decided to take the Spiderman approach to it all. With great power comes great responsibility, and there are things that I can accomplish through my connections. At least I hope.

Here's the crux of the matter. I know that the situation with the climate is getting very bad, and we all have to take ownership and help out to change that, or quite frankly, we're doomed. Just a few days after reading The Tipping Point, I heard an interview on CBC with Tim Flannery, the author of The Weather Makers. I haven't read the book yet, but he made a lot of sense on when he was talking. I've decided to read the book, and, if it's as good as the critics are saying, and as effective, I plan to start buying additional copies and giving them away to friends and acquaintances. Maybe I can assist in spreading this important message.

Well, that all sounded very righteous and noble. I do really mean it, without any bluster. I just wanted to document the plan as it grows. Who knows, maybe you'll be the next one to get one. Let me know if you are interested.

Hiati - that is so not a word!

2006-03-30T14:51:00.000-06:00

K

#1 - I'm sick of doing this in Icelandic.
#1a - Actually, I'm just sick of having a rule that this should be written in Icelandic, because obviously I'm not doing it in any language. Let's hope this fixes that.

#2 - I was thinking maybe I should wait and make it a full year with no posts, but it turns out that the last one was in July 2005, and I kinda want to write something right now.

#3 - I don't really know what I want to write, and I'm hesitant to put in anything about personal stuff. Would be very unprofessional of me to write about Convergys and frustrations here, and the same goes for the singing and choirs. Honestly, I think the main motivating (or un-motivating factor) is that I wouldn't want anything to come back and haunt me.

You know, that kind of gets me thinking. When I was a kid, I used to read those 'Choose-your-own-adventure' (TM) style books, and I'd always try to hold my last page, in case things didn't turn out the way I'd hoped. But of course, I have to make a string of decisions and hold multiple pages to have a safe path back. I've often thought of that as a bad sign, showing my inability to make decisions and stick to them. But now I wonder if maybe it has some positive effects. I do have the tendency to hedge my bets, to cover my ass. I try to think of as many possible outcomes and interpretations before I do or say anything.

Of course, that brings me back to the fact that that behaviour has really hurt me when trying to find a romantic partner. I go a bit overboard, especially when the emotions are running high, and get too invested. So I plan out the conversations and choose the ones I want to have based on the scenario I've imagine. Sometimes I wish I weren't so thoughtful and careful.

Þá leggjum við í 'ann

2005-07-20T03:10:00.000-05:00

So, tomorrow is the big day. Finally we get to go on the big tour to Taiwan and Japan. Það er ekkert smá spennandi, get ég sagt ykkur. Og ég er orðinn virkilega spenntur fyrir að sjá þetta heimskórmót. Ég veit að við verðum ekki neitt merkilegt miðað við aðra kóra þar, en mér er sama um það. Ég vil bara hitta þetta fólk og læra af því.

Jæja, en það er víst ekki sniðugt að vera að skrifa ímeil langt fram á nótt rétt fyrir ferð. Best að fara að hvíla sig aðeins til að vera ferskur í fyrramálið.

Wish me luck. Ég mun reyna að skrifa eitthvað hér á meðan ég er að ferðast. Kannski myndir... who knows...?

Hafnað!!

2005-05-25T11:12:00.000-05:00

Jæja, þeir voru nú ekki lengi að afgreiða þetta. Ég er víst allt of efnilegur starfskraftur í þessa vinnu. If only this had come up five years ago!!!!

Hér er official PFO (please fuck off) bréfið:
_____________________________________________________________________

Dear Mr Buchan,

We would like to confirm receipt of your application for the position of Consular and Office Assistant.

After careful review of your application it was decided by the Interview Committee that your qualifications are substantially higher than the requirements set for the position, this being classified at the assistant and not the officer level. It was also felt by the Committee that within a short space of time, you would probably no longer find the duties challenging.

As result of above, an invitation to attend an interview at the Embassy will not be extended.

We would like to thank you for your interest and also wish to inform you that your CV will be kept on file for a minimum of 6 months and should something come up in the officer category, the Embassy will be in touch.

Yours sincerely
Thomas B_____
Management Consular Officer
___________________________________________________________________

Ég get samt ekki sagt að ég bjóst ekki við þessu. Þeir vildu frönsku og enskumælandi starfsmann með "góðri kunnáttu" á íslensku og menntaskólaskírteini. Kannski var mastersgráðan frá Keimbridds smá overkill?

Þannig að ég mun ekki flytja heim alveg strax. Sorry for getting everyone´s hopes up.

Starf í boði

2005-05-10T23:18:00.000-05:00

Jæja, þá eru nýjustu fréttirnar að Sendiráð Kanada var að auglýsa eftir starfsmann í Mogganum á sunnudaginn. Davið Ólafsson, bassasöngvara og fyrrverandi garðprófastur á Gamla Garði, var fyrstur manna til að láta mig vita af þessu. Hann sendi ímeil um leið, og síðan mynd af auglýsingunni sem birtist í blaðinu. En Gunnar Briem var ekki miklu seinna að láta vita af sér og sendi link á auglýsinguna á heimasíðu Moggans.

Þetta er samt svolítið skrítið ástand... það er ekki spurning um hvort ég ætla að sækja um, ég geri það alveg pottþétt, en ég veit ekki hvort það er góð hugmynd. Ég er nefninlega búinn að vera heima í 7 ár, búinn að koma mér fyrir, finna góða vinnu með framtíðarmöguleiki, byggja upp orðstírinn í söngmálum hér... Væri sniðugt að fara til Íslands fyrir vinnu sem býður kannski upp á framtíð, þar sem enginn þekkir mig í söngbransanum lengur og pólítíkin innan söngbransans er vægast sagt hryllileg?

Ég viðurkenn alveg að mig hefur langað að fara aftur til Íslands lengi, en það er spurning núna um hvað ég þyrfti að fórna til þess að flytja þangað aftur. Þessi vinna er bara skrifstofuvinna, og borgar ekki sérlega vel, hugsa ég (ókei, ég veit ekkert um það, en ég veit að sendiráðið hefur ekki mikla peninga). Hér á ég vinnu þar sem ég er alltaf að læra, fæ meira útborgað en ég þarf á að halda, og ég fæ að ferðast af og til. Þar myndi ég þurfa að finna mér kór aftur, eins og Karlakór Reykjavíkur og Vox Academica, syngja með í nokkur ár, kannski taka þátt í óperukórnum. Hér syng ég með kór sem borgar fyrir þátttöku, er farinn að fá beiðni um að taka smá hlutverk í óperuuppfærslum og fer að stjórna eigin karlakór í haust.

Ég held að ég mun fara að pæla í að flytja næstu árin til að finna fleiri tækifæri í söngnum, og það er fleira sem dregur mig í áttina frá Winnipeg. En ég var helst að pæla í að fara austur innan Kanada eða allavega N-A. Ég held að Ísland sé ennþá staður sem ég mun heimsækja, en ekki eiga heima á... minnsta kosti í bili.

En við sjáum til. Eins og ég sagði, ég ætla pottþétt að sækja um, og kannski ákveð ég að þiggja boðið ef það fer þannig... sjáum bara til...

Somebody call a medic!!!!

2005-05-07T22:32:00.000-05:00

Oj, hvað mér er illt í öllu vinstra megin. Ég fór út í morgun að hjóla yfir á nuddstofuna... pantaði tíma í síðustu viku... en lenti í smávegis slys í leiðinni heim. Var að reyna að hoppa upp á gangstétt af veginum í rigningu, nýbúinn að bæta loftinu í dekkin. Framhjólið skaust undan mér og ég svoleiðis hrundi niður á gangstéttina...

sem ér auðvitað skárri valkosturinn...

Það sést varla á mér að þetta hafi komið fyrir, en ég finn það alveg innvortis. Brjóstkassinn kom beint niður á vinstri handlegginn, og gott ef ég er ekki búinn að brákast í rifjunum. Sé til hvernig mér líður á morgun.

En það var samt helvíti spennandi þegar það gerðist... Eitt shining moment of pure fear. Enginn tími til að hugsa, bara að bregðast við (greinilega illa) and take your lumps. I really don´t want to face tomorrow.

Jæja, það versta er að ég mun þurfa að bíða lengur með að hjóla í vinnuna. Get það ekki fyrr en þetta hefur lagast. *sigh*

Svik!!

2005-05-05T07:17:00.000-05:00

Það gerðist nú eitt nýlega sem ég hef aldrei upplifað áður. Ein vinkona mín úr kórnum, sem ég þekki þokkalega vel, var að segja okkur frá ömmu sinni í fyrrakvöld. Helvíti fyndin saga um heimsókn til læknis þar sem gamla konan kemur heim og segjist hafa orðið fyrir kynferðisleg áreitni. Mamman fer að ræða málin við hana og spyr hvað gerðist. Amman segir að, rétt þegar læknirinn var að byrja á 'internal exam', leit hann niður og segir látt, 'Very nice.' Mamman spyr þá hvort að það gæti verið einhver ástæða fyrir þessum viðbrögðum hjá lækninum, hvort amman hafi gert eitthvað 'öðruvísi'. Svarið er auðvitað nei, fyrir utan það að hafa sett á sig smá 'feminine deodorant'. Þegar deodorant brúsinn er skoðaður, þá kemur í ljós að smá ruglingur átti sér stað... amman hafði gripið í sparkle hairspray brúsann.

Fyndin saga! Ég hló ekkert smá þangað til í gær. Þá sagði ég tveim vinum í vinnunni söguna og það kom í ljós að þetta er urban myth. Ég viðurkenn alveg að öll merkin eru til staðar, en ég vildi ekki trúa því vegna þess að Kirsten (vinkonan sem sagði söguna) var að tala um ömmu sína. Ekki bara ömmu eiginmanns frænku sinnar eða eitthvað slíkt. Það hefði verið urban myth og skemmtileg saga. Núna finnst mér það bara lygi. Ef að söguhetjan hefði verið fjærskyld henni, þá gæti ég trúað að hún lét plata sig. En fyrst að hún vildi meina að þetta var amma sín, þá verð ég að viðurkenna að hún var að plata okkur.

Mér finnst það bara ekki rétt...

2005-05-04T00:20:00.000-05:00

Varð að deila þessari... hún er bara too perfect!!

2005-05-04T00:19:00.000-05:00

Enginn betri en David í talk-show bransanum

Choral Symposium

2005-05-03T23:30:00.000-05:00

Jæja, þá lítur það út fyrir að kórinn (The Winnipeg Singers) komist til Rádstefnu Alþjóðlegs Kórbandalagsins í Kýótó í júlí 2005. Við héltum á sínum tíma að það myndi ekki ganga upp, eiginlega vegna peningaskorts. Það er ekki 100% klárt, en ég held að það sé hægt að gera ráð fyrir því núna.

Og svo - bara til að gera þetta allt saman skemmtilegra - var okkur boðið á annað kórmót á sama tíma í Tævan. Það munar ekki nema svona 20,000 IKR á mann, því þeir borga gistingu, mat og skoðunarferðir. Þannig að nú verður ferðin svona... fljúga frá Winnipeg 20. júlí, lenda í Tævan og halda tónleika, fljúga þaðan 24. til Tókýó, halda eina tónleika þar, svo áfram til Kýótó 27. með hraðlest, kórmót með tveim tónleikum og heim til Kanada 31. Ég fæ að halda upp á afmælið á sviði í Kýótó, ekki flott?

Það er reyndar búið að vera brjálað hjá mér eftir áramót. Ég hef lítið sem ekkert ferðast síðustu 3 ár, en er búinn að fara út fyrir landssteina þrisvar síðan í febrúar. Ég er samt alls ekki að kvarta, ég verð aldrei þreyttur á því að skoða nýja borg og upplifa nýja menningu.

Apogee Concert and CD Release

2005-04-21T02:01:00.000-05:00

The Classic Apogee Photo

Veltingur

2005-03-28T15:58:00.000-06:00

Ég held að ég nenni ekki að skrifa þetta á íslensku, en það er sniðugra að gera það þannig, því ég veit að það er hægt að fylgjast með manni hér í vinnunni. Þau vita kannski að ég er að skrifa í Word, en þeir skilja væntanlega ekki glóru í því sem ég skrifa. Alveg eins og dagbókin sem ég hélt þegar ég átti heima á Íslandi. Ég skrifaði hana á íslensku líka, með því í huga að nota það sem dulmál… virkar því miður ekki, þar sem ég skilaði þeim (uppfyllti 5 bækur áður en ég fór þaðan) eftir á Íslandi þegar ég fór.

En ég nenni aldrei að skrifa á íslensku þessa dagana. Það er svo miklu þægilegra að eðlilegra að nota enskuna, og láta puttana leika sér á lyklaborðinu. (Þið sjáið hversu ákveðinn og duglegur ég er… ákvað fyrir mánuði síðan að nota þetta til að halda íslenskunni við, og er strax farinn að gefast upp á því.

Jæja, það er nóg sjálfsvorkunn… ég ætla miklu frekar að skrifa um spurninguna sem ég hef verið að velta fyrir mér upp á siðkastið.

Það er alveg að koma að því, held ég, að ég gæti lifað af tónlistarbransanum. Ég veit ekki alveg hvort það verður hægt, en mér finnst hlutirnir vera að fara í þá áttina. Núna þéna ég u.þ.b. $2000 á mánuði fyrir að vera námsefnahöfundur og það meira en dugar fyrir mig. Ágætis vinna, en mér finnst það erfiðara og erfiðara að mæta á hverjum degi. Ég ætla ekki að fara að kvarta yfir því núna (meira seinna :P), nóg að segja að starfið vantar eitthvað. Kannski er málið að starfið hjálpar eigum nema eigendunum fyrirtækisins… ég vil breyta heiminum, eða að minnsta kosti smá hluta af honum.

Allavega, ég þéna yfirleitt $400-$600 á mánuði af tónlistinni eins og er. Ef ég fyndi 10 nemendur sem væru í tíma tvo klukkutíma á mánuði… þá væri ég kominn með $500 í viðbót á mánuði. Þá vantar svona $900 upp í þetta fyrirnefnda $2000. Kannski sex mánuði í viðbót? Það er bara spurning um hvort maður þorir að taka sjénsinn.

Draumalandið

2005-03-01T22:09:00.000-06:00

Þetta er mesta furða...

Mér finnst eins og ég hafi ekki farið til Íslands um daginn. Svona svipað og ég skrifaði í póstinum rétt eftir að mér bauðst þetta tækifæri. Mér fannst þá að það gat ekki verið satt, og um leið og ég kom heim leið mér eins og mig hafði bara dreymt þetta. Þessi ferð var öll einhvern veginn mjög óraunveruleg.

Og svo finnst manni það merkilegt að lífið heldur bara áfram. Æfingar og fundir hvert eftir öðru. Lífið hér var sett í einnar viku pásu á meðan ég var í burtu, en svo var það sett aftur í gang um leið og ég steig annan fótinn af vélinni.

Það versta er að nú er ég óviss um hvort ég vildi frekar fara til Japans í sumar eða aftur til Íslands. Eða reyndar veit ég hvort ég myndi velja, en vandamálið felst í því að ég er í nefndinni sem sér un fjáröflun og skipulagningu ferðarinnar. Og innst inni í mér vildi ég helst sleppa þessu (ekki síst vegna þess hversu mikil vinna er eftir) og kíkja bara aftur heim.

En hvað þetta er erfitt líf. Að reyna að ákveða hvort mann langar meira til mestu menningarborgar Asíu eða til síns draumalands. Það myndu nú sumir vilja vera í því ástandi, held ég. Kannski ætti maður að halda kjafti og njóta þess sem lífið bíður upp á.

Jæja, Lára systir er víst að kíkja til Karíbahafsins ásamt eiginmanni sínum í boði fyrirtækisins þar sem hann vinnur. Það eru bara allir í fjölskyldunni að fara í ókeypis ferðir þessa daga. En þetta er í fyrsta skiptið sem hún verður í burtu frá krökkunum. Sjáum til hvernig hún ræður við það.

Pé Joð

Helvutlen Rigistundi

2005-02-24T23:59:00.000-06:00

Jæja, það er nú gott að vera kominn heim aftur. Ekki það að það var slæmt að vera á Íslandi, en samt er margt um að vera hér, og ég verð að halda áfram að sjá um það. Til dæmis er ég búinn að vera á æfingum eða fundum á hverju kvöldi síðan ég kom heim. Mér hefur ekki einu sinni tekist að taka upp úr töskunum. En ég vildi ekki hafa hlutina öðruvísi.

Það var líka skemmtilegt að uppgötva að svo margir eru að nota sömu bloggsíðu og ég. Þetta er helvíti þægileg leið til að fá að vita hvað er að gerast, og fylgjast með. Mig vantar núna að finna út hvernig ég bæti inn linka á bloggin vinanna eins og hann Hjörvar er með. En þetta mun allt koma í ljós.

Það er eitt sem ég ætla að taka fram í þessu fyrsta bloggi á íslensku. Það má hver sem er leiðrétta íslenskunni minni. Mig vantar að pússa hana aðeins til, en fæ ekki oft að æfa mig. Það væri kannski skemmtilegra að gera það í tölvupósti, frekar en í opinberu "comment", en það skiptir reyndar litlu máli.

Ég ætla líka að nota tækifærið til að þakka öllum sem ég hitti í ferðinni. Það var æðislegt að sjá ykkur og fá að endurnýja sambandið. Ég lofaði Gunnari Erni að vera duglegri að skrifa. Þetta bloggdæmi finnst mér vera fín leið til að gera það.

En svo er kannski vandamál að það veit enginn af þessu bloggi. Ætli ég geri ekki eitthvað í því í kvöld áður en ég fer að sofa.

Helvutlen Rigistundi = Helvítis Útlendingur

2005-02-24T23:42:00.000-06:00

home

First post ever...

2004-10-05T22:32:00.000-05:00

I gotta admit that I think these things (blogs that is) are pretty pointless and amount to little more than prose auto-erotica... but that basically really means that it should apply to a self-centered individual like me.

And to a certain extent, I do miss the cathartic process of writing on a regular or semi-regular basis in a journal. I really got out of that habit while I was in Iceland... it started there and ended there. Originally planned as a way of recording the trip, as I got to know more people, I had less and less time to write. Perhaps my father knew that when he recommended it in the first place, having experienced the loneliness of being a foreign student in a distant land himself first-hand. I have to admit that it helped on many occasions when I felt alone and depressed. Like having someone to talk to, regardless of whether they answer - or perhaps most enjoyable precisely because the book cannot respond. It cannot argue and therefore seems to tacitly support your (my) viewpoint and interpretation of events.

I don't think that statement is entirely true, though. I think, if I'm (and lets keep this on a subjective, personal basis... I'm not here to preach or counsel) honest with myself, I will play devil's advocate for myself. In this lies the aspect of journal-writing that I miss the most. The reflection and examination of my self and my life. The chance to step back and analyze events and trends from a neutral position. I won't say objective, as I know that I'm often far from that in my journal. I think it's just that I'm not as concerned about outcomes and such when I'm writing a journal. I'm detached, likely because I do (did) my journal writing in the evening or the middle of the night. At any rate, I do it under conditions of privacy and relaxation, when I feel that I can't really DO anything about the things I'm writing about, so it's okay to look at them in a vacuum for the time being.

And I think the above paragraph proves the point/answers the question. I can't help but play devil's advocate, regardless of whether it's for myself or others. I'll always strive to see the other side of things.

Well, I think that's good enough for tonight. Need to get some sleep. But I like this idea of journal writing, online or otherwise. And the fact that others can see it will hopefully keep me from getting too effusive and over-the-top emotionally, as well as preventing me from going into too much detail about personal relationships. Something that I found tended to mean pointless whining and self-pity in my truly private journals.

PJ